Επιστροφή στα τρέχοντα θέματα

Μετακινήσεις Γιατρών από Π.Ι. και Κέντρα Υγείας στα νοσοκομεία για κάλυψη των αναγκών τους. Δόκιμη ή μη ενέργεια?

 

Από παλαιότερα -αλλά σε μορφή χιονοστιβάδας τελευταίως- τα νοσοκομεία, για να καλύψουν τις τραγικές τους ανάγκες, μετακινούν γιατρούς Γενικής Ιατρικής από την ΠΦΥ στα νοσοκομεία.

Το φαινόμενο αυτό για να το κρίνει κανείς θα πρέπει να λάβει υπ όψιν αρκετές από τις παραμέτρους του. Σταχυολογώ τις κατ εμέ- κυριότερες:

 

1. Οι Γενικοί γιατροί είναι γιατροί που εκπαιδεύτηκαν να διαχειρίζονται την αδιαφοροποίητη νοσολογική κατάσταση και να παίρνουν τις πρώτες αποφάσεις για την περεταίρω διερεύνηση / διαχείρισή της. Να διαχειρίζονται τα συχνά κοινά νοσήματα της κοινότητας και τα χρόνια νοσήματα. Να κάνουν ιατροπροληπτική ιατρική. Να μελετούν τις υγειονομικές ανάγκες των πολιτών ευθύνης τους και να παρεμβαίνουν για τροποποίηση των δυσμενών παραμέτρων. Τέλος σε χώρες όπως η δική μας και όχι παντού- να επιλαμβάνονται του εξωνοσοκομειακού επείγοντος.

Αν θέλει να δεί την ειδικότητα αυτή κανείς στη σφαίρα των τομέων δεν είναι γενική παθολογία, αλλά γενική νοσολογία.

Αν και αντικειμενικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ.

 

2. Η ΠΦΥ έχει τρομερές ανάγκες και σοβαρές ελλείψεις. Η δομή που σήμερα έχει με βία φτάνει να καλύψει τις επιτακτικές ανάγκες περίθαλψης, ενώ ελάχιστοι πόροι (υλικοί και ανθρώπινοι) μένουν για το ολοκληρωμένο έργο της ΠΦΥ.

Συνεπώς είναι μη σώφρον το να θεωρούμε ότι μία επιτακτική ανάγκη ενός Τμήματος (εν προκειμένω του νοσοκομείου) μπορούμε και πρέπει να την καλύψουμε με αποψίλωση ενός άλλου Τμήματος (εν προκειμένω της ΠΦΥ), όπου επίσης υπάρχουν επιτακτικές ανάγκες.

 

3. Τα νοσοκομεία έχουν τραγικές ελλείψεις σε παθολόγους, παιδιάτρους, καρδιολόγους, χειρουργούς κ.λ.π.

Ο Γ.Γ. δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Αναφέρθηκε στην αρχή τι είναι.

Συνεπώς, οι ελλείψεις του, όσο τραγικές και να είναι, δεν καλύπτονται επί της ουσίας, αλλά μόνον ψευδεπιγράφως, με την μετακίνηση εκεί των Γ.Γ.

Και τούτο διότι με εξαίρεση το Τμήμα Επειγόντων, που θα αναφερθώ κατωτέρω- τα νοσοκομεία καλούνται να παρέχουν δευτεροβάθμια φροντίδα, κάτι που δεν είναι ούτε πρέπει να γίνει- έργο του Γ.Γ.

 

4. Ο Γ.Γ. είναι ένας συγκεκριμένος ειδικός γιατρός. Ο παθολόγος το ίδιο. Ο καρδιολόγος το ίδιο και ούτω καθ εξής.

Όταν το επιστημονικό έργο του ενός ειδικού ζητάς να επιτελεστεί από άλλον, τότε όχι μόνον είσαι επιστημονικά ανορθόδοξος, αλλά και απατεώνας απέναντι στον ασθενή (αφού άλλα του λές πως του προσφέρεις και άλλα του προσφέρεις), αλλά και ηθικά ανορθόδοξος, αφού, δεν προσπαθείς να δώσεις λύση, αλλά να καλύψεις κάτω από το χαλί το πρόβλημα με παραπλανητική στελέχωση.

 

5. Σε ένα οργανωμένο πέρα από συμφέροντα καστών Σύστημα Υγείας, σε κάθε νοσοκομείο (ή και ανεξάρτητα) αναπτύσσονται ΤΕΠ (Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών). Στην Ελλάδα, όσο και αν ο νομοθέτης το προβλέπει, ποτέ δεν αναπτύχθηκαν τέτοια τμήματα.

Αν και σε πολλά νοσοκομεία έχουν βαπτιστεί ΤΕΠ, δεν είναι πραγματικά αυτοτελή Τμήματα, αλλά Επείγοντα Ιατρεία των ειδικοτήτων που διαθέτει το νοσοκομείο.

Όμως, επείγον τμήμα σημαίνει (και νομικά και λογικά) Τμήμα με δική του δομή και στελέχωση. Καμία σχέση δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει με τις κλινικές και τους εκεί γιατρούς, πέραν της συνεργασίας.

Αυτό ακριβώς είναι και το αίτιο που δεν δημιουργούνται στην χώρα μας.

Ο κάθε κλινικάρχης θεωρεί αδιανόητο το να αποφασίσει κάποιος από το ΤΕΠ αν και ποιος θα νοσηλευτεί στην κλινική του. Την θεωρεί φέουδό του και απαιτεί να το ελέγχουν οι δικοί του γιατροί μέσα από το ψευδεπίγραφο ΤΕΠ.

 

6. Σε ένα ΤΕΠ, όπως θα έπρεπε να είναι κατά τα ανωτέρω, όχι μόνο έχει θέση ο Γ.Γ., αλλά είναι και σημαντικότατος, με την προϋπόθεση ότι έχει μετατραπεί σε επειγοντολόγο με την κατάλληλη εκπαίδευση, προκειμένου να είναι ικανός να καλύψει εκείνο το ποσοστό των δευτεροβάθμιων επειγόντων, που δεν εμπίπτει στο γνωσιακό του πεδίο.

Αυτό έχοντας υπ όψιν ο νομοθέτης, έχει προβλέψει για την σχετική μετεκπαίδευση στην επειγοντολογία των Γ.Γ. Αλλά και έχει προβλέψει την συμμετοχή τους στα ΤΕΠ αυτά σε οργανικέ θέσεις.

 

7. Η αλήθεια είναι ότι το 80% των προσερχομένων στα ΤΕΠ δεν είναι δευτεροβάθμια περιστατικά, αλλά μπορούν να αντιμετωπιστούν στην ΠΦΥ.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως νομιμοποιούμαστε για τις ανωτέρω ενέργειες.

Απεναντίας. Αναδεικνύει το πόσο ανεύθυνοι είμαστε στην οργάνωση του συστήματος που, αντί να έχουμε δομές να τα αντιμετωπίζουν αυτά τα περιστατικά, πρίν το νοσοκομείο, αφήνουμε να φτάνουν εκεί και να καταναλώνουν τόσους πολύτιμους πόρους, ενώ με πολύ λιγότερους θα είχαν λάβει μία αξιοπρεπή φροντίδα.

 

8. Οι μετακινήσεις των Γ.Γ. γίνονται συνήθως με το πρόσχημα κάλυψης των ΤΕΠ, πατώντας στις ανωτέρω νομοθετικές προβλέψεις και τα δεδομένα που αναφέρθηκαν.

Όμως αυτό είναι ανηθικότητα αλλά και απάτη γιατί:

1ον: Δεν πρόκειται για ΤΕΠ κατά τον νόμο (και την ουσία), αλλά για επείγοντα ιατρεία ειδικοτήτων.

2ον και πολύ σημαντικότερο: Δεν τους θέλουν μόνον για τα ΤΕΠ, όπου το 80%, σαν ΠΦΥ περιστατικά, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, αλλά και για την μέριμνα των νοσηλευομένων ασθενών, για τους οποίους απαιτείται ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ φροντίδα από τον καθ ύλην ειδικό και όχι Πρωτοβάθμια φροντίδα από ειδικό της ΠΦΥ.

3ον και πολύ σημαντικό επίσης: Λόγω του 2ου, δεν θέλουν τους Γ.Γ. ούτε θα μπορούσαν, αφού δεν πρόκειται για ΤΕΠ- ως αυτόνομους ειδικούς, αλλά ως βοηθούς άλλων ειδικών (της αναλόγου με το περιστατικό και την κλινική ειδικότητας).

Αυτό όμως είναι και επιστημονικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και ηθικά απολύτως αντισυναδελφικό και προδήλως αντιδεοντολογικό.

 

9. Τέλος, αν θέλαμε όντως να χρησιμοποιήσουμε Γ.Γ. στα νοσοκομεία, μπορούσαμε με έναν και μοναδικό, σωστό, δίκαιο και επιστημονικά ορθό τρόπο:

Σύσταση πραγματικών ΤΕΠ και κάλυψή τους και με Γ.Γ. (μεταξύ άλλων ειδικών) που όμως, έχουν υποστεί ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ την σχετική εκπαίδευση στην επειγοντολογία, γιατί αυτό δεν είναι προϋπόθεση μόνο για τους Γ.Γ. αλλά για κάθε ειδικό του ΤΕΠ.

Ο λόγος που στα περισσότερα ΤΕΠ σήμερα δεν γίνεται ποιοτική δουλεία είναι αυτός ακριβώς. Δουλεύουν με γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων που ο καθ ένας βλέπει ένα κομμάτι του ασθενή / του επείγοντος, χωρίς σφαιρική επειγοντολογική κουλτούρα και αντίληψη.

 

Δυστυχώς όμως το πρόβλημα δεν θα λυθεί και θα μας ταλανίζει επί μακρόν για κάμποσους λόγους, σημαντικότεροι των οποίων με σειρά αξιολόγησης κατ εμέ- είναι:

Α. Πολλοί δικοί μας (Γ.Γ.) αποδέχονται (ή και προκαλούν) αυτές τις μετακινήσεις για λόγους περίεργους κατ εμέ.

Και τούτο διότι αποδεχόμενος αυτή τη λύση, 1ον υποβιβάζεις τον εαυτό σου σε βοηθό άλλου ειδικού, κάτι απαράδεκτο, 2ον: Ανέχεσαι για χάριν των όντως σοβαρών αναγκών ενός νοσοκομείου να οδηγήσεις σε ακόμη μεγαλύτερη δυσπραγία ένα άλλο Τμήμα, αυτό της ΠΦΥ, του οποίου όφειλες να είσαι λειτουργός, αφού διάλεξες Γ.Ι.

Συνεπώς όσοι το κάνουν ή δεν αντιλαμβάνονται το ανωτέρω ή η ενέργειά τους μπορεί να σημαίνει (πάντα κατ εμέ): 1. Ανασφάλεια κάτω από το μικρό κεραμίδι του Κ.Υ. ή 2. Ανίκανους δ/ντες των Κ.Υ. να δημιουργήσουν πραγματική λειτουργία στη μονάδα τους που κάνει τους ορεξάτους Γ.Γ. να αισθάνονται άχρηστοι εκεί ή 3. Κάποιοι νομίζουν πως είναι πανεπιστήμονες και ο χώρος ενός Κ.Υ. πολύ μικρός για την μεγαλειότητά τους.

Β. Οι οικονομικοί πόροι δεν θα επιτρέψουν σύντομα ακόμη και αν βρεθούν φωτισμένοι υπουργοί και διοικητές νοσοκομείων- να οργανωθούν πραγματικά ΤΕΠ.

Γ. Η αντιδρώσα καθεστηκυία τάξη των Δ/ντων και καθηγητών, δεν θα προσαρμοστεί εύκολα στο ορθό μοντέλο ΤΕΠ, αλλά βιαίως και αυτό δεν φαίνεται να γίνεται σύντομα. Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω έτοιμους υπεύθυνους (υπουργούς και διοικήσεις) να σπάσουν αυγά, ειδικά στα κέντρα των μεγαλοδιευθυντών και μεγαλοκαθηγητών.

Δ. Η κοινωνία δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτό το 80% που μπορεί ο Γ.Γ. να καλύψει στο επείγον, συμφέρει τους ίδιους να το προσφέρει στην δομή που ανήκει. Στην ΠΦΥ. Στο Κ.Υ.

Έτσι, συμβάλει στην απαξίωση μιάς τόσο σημαντικής δομής του συστήματος υγείας,  και αντιδρά με το έλα μωρέ τώρα. Είναι καλύτερα δηλαδή να βρίσκω γιατρό να γράψω φάρμακα και να μη βρίσκω στα επείγοντα?.

Ή το αλήστου μνήμης που μου είπε δικαστής σε προκαταρτική σχετική με το θέμα: να είσαι εκεί γιατρέ και να δώσεις ότι μπορείς. Όταν όμως τον ρώτησα στην αντίδραση από το χημειοθεραπευτικό φ. που παίρνει ο ασθενής και που εγώ δεν είμαι εκπαιδευμένος να το αντιμετωπίσω- τι να κάνω? Να αυτοσχεδιάσω? Και αν το περιστατικό στραβώσει, δεν θα είσαι εσύ που θα με δικάσεις γιατί ενήργησα πέραν των γνώσεών μου και των αρμοδιοτήτων μου?

Όταν το άκουσε με κοίταγε με το στόμα ανοικτό, αλλά στην πραγματικότητα, όπως οι πολλοί, έτσι και εκείνος, σκέφτηκε (ή και είπε) έλα μωρέ τώρα. Θα δούμε

 

Αν ο έλληνας διέγραφε με μιάς το έλα μωρέ τώρα απ΄ την κουλτούρα του, αυτομάτως θα γινόταν μεγαλειώδες έθνος με τις ικανότητές του.

Δεν το βλέπω όμως.

 

Έλα μωρέ τώρα θα μου πείς. Σωστά.