Επιστροφή στα Τρέχοντα Θέματα

 

Πως, ενώ τα φάρμακα φθήνυναν, οι ασθενείς πληρώνουν όλο και περισσότερο?

Η μεγάλη απάτη

 

Εδώ και 2 χρόνια τα φάρμακα έχουν φθηνύνει αρκετές φορές. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχουν εκδοθεί 3-4 δελτία τιμών με νέες χαμηλότερες τιμές την κάθε φορά.

 

Παράλληλα έχουν εισέλθει στην κατανάλωση δυναμικά πολλά γεννόσημα που έχουν σαφώς χαμηλότερη τιμή από τα πρωτότυπα. Η διαφορά τους, αν πρόκειται για αξιόπιστες εταιρείες που τα κατασκευάζουν, είναι μόνο στο όνομα, ενώ, σαν ουσίες είναι τα ίδια φάρμακα.

Τόσο λόγω της χαμηλότερης τιμής τους, όσο και λόγω της πολιτικής του υπουργείου (το οποίο άλλοτε προτρέπει, άλλοτε απειλεί και άλλοτε εξαναγκάζει τους γιατρούς), το ποσοστό κατανάλωσης των γεννοσήμων έχει αυξηθεί σημαντικά.

 

Με αυτά τα δεδομένα, κανονικά οι ασθενείς θα έπρεπε να βλέπουν το λογαριασμό που πληρώνουν στα φαρμακεία για τα φάρμακά τους να μειώνεται αντιστοίχως.

Αυτό όμως δεν συμβαίνει.

Απ εναντίας, όλο αυτό τον καιρό τα χρήματα που πληρώνουν για τη συμμετοχή τους στην αγορά των φαρμάκων τους, όλο και αυξάνονται.

Πολλοί ασθενείς μου έχουν παρατηρήσει αυτή τη διαφορά και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς γίνεται, αφού τα φάρμακα φθήνυναν, και μερικές φορές κοιτάζουν καχύποπτα το φαρμακοποιό τους.

Πως γίνεται λοιπόν;

Γίνεται γιατί πιά ο ασθενής δεν πληρώνει 0%, 10% ή 20% για τα φάρμακά του, αλλά πολύ περισσότερα με αλχημείες που εισήγαγε το υπουργείο προκειμένου να μετακυλήσει το κόστος των φαρμάκων από την τσέπη του Ταμείου στην τσέπη του πολίτη. Η πολιτική ηγεσία δεν είχε την τόλμη να πεί ευθέως στους πολίτες ότι καταργεί τα ποσοστά συμμετοχής, όπως τα ξέραμε, γιατί θα προκαλούσε κοινωνική κατακραυγή.

Έτσι, υιοθέτησε δόλια μοντέλα εξαπάτησης για να επιτευχθεί ο στόχος, αλλά να μην αποκαλυφθεί η μετάκληση του κόστους. Πώς?

  1. Έβγαλε πολλά φάρμακα εκτός συνταγογραφούμενων και τελικά ο πολίτης τα πληρώνει εξ ολοκλήρου από την τσέπη του. Και δεν είναι καθόλου λίγα.
  2. Εφεύρε την ιδέα της ασφαλιστικής τιμής για κάθε φάρμακο. Η βασική δικαιολογία είναι ότι θα πληρώνει μόνο σαν το φάρμακο να έχει την τιμή του φθηνότερου που κυκλοφορεί. Έτσι, ο ασφαλισμένος, αν θέλει να πληρώσει μόνο τη συμμετοχή του, να πάρει το φθηνότερο που έχει τιμή ίδια με την ασφαλιστική.

Αλλιώς, θα πληρώσει το 25% (ή 10% ή 0%) για το ποσόν της ασφαλιστικής τιμής, αλλά και ολόκληρο το ποσό από την ασφαλιστική τιμή ως την τιμή που κάνει το φάρμακο που θα πάρει (αν το ποσόν είναι έως 50 ευρώ, κάτι που ισχύει για τα περισσότερα σκευάσματα).

Η ασφαλιστική τιμή όμως είναι ένα μεγάλο ψέμα γιατί:

a.       Πολλά φάρμακα που ελήφθησαν υπ όψιν για την διαμόρφωση της ασφαλιστικής τιμής, δεν κυκλοφορούν. Έτσι, σε πάρα πολλές περιπτώσεις συχνά χρησιμοποιούμενων φαρμάκων, το φθηνότερο φάρμακο που μπορεί να βρεί ο ασθενής με ίδια ουσία έχει πολύ ποιο ακριβότερο από αυτό με την ασφαλιστική τιμή με αποτέλεσμα να πληρώνει υποχρεωτικά περισσότερα από το 25% (ή 10% ή 0%) που θα πλήρωνε αν υπήρχε το φάρμακο αυτό.

b.      Υπάρχουν φάρμακα που έλαβαν ασφαλιστική τιμή που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δηλαδή, είναι μοναδικά και δεν κυκλοφορεί κανένα άλλο φθηνότερό τους στην αγορά. Έτσι ο ασθενής πληρώνει ποσοστό για φανταστική ασφαλιστική τιμή και τη διαφορά από αυτή έως την πραγματική τιμή.

Στην περίπτωση αυτή θα παραθέσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Το σκεύασμα Lyrica 150mg (φάρμακο για διάφορες νευρολογικές καταστάσεις) έχει ασφαλιστική τιμή 26,02 και λιανική τιμή 69,02. Για την ουσία που έχει αυτό το φάρμακο, δεν υπάρχει γεννόσημο.

Αν ίσχυε το 25% στην αγορά του, τότε θα στοίχιζε στον ασθενή 69,02χ25%=17,25 ευρώ το κουτί.

Τώρα στοιχίζει: 26,02χ25%%=6,50+43 (69,02-26,02 η διαφορά ασφαλιστικής από λιανική)=49,5 ευρώ +1 ευρώ για τη συνταγή =50,5 ευρώ.

Αυτό με απλά λόγια είναι συμμετοχή, όχι 25% αλλά 73%.

Το ίδιο ισχύει -ευτυχώς σε μικρότερη κλίμακα- για πλειάδα φαρμάκων που χρησιμοποιούν καθημερινά οι ασθενείς, όπως για το Διαβήτη το Glucophage 850mg με ασφαλιστική 1,41 και λιανική 2 ευρώ (ακόμη και το γεννόσημό του Metformin Generics 850 έχει ασφαλιστική 1,41 και λιανική 1,61), το Adalat 20mg για την υπέρταση έχει ασφαλιστική 2,84 και λιανική 6,5 ευρώ και τόσα άλλα.

c.       Στην προσπάθειά τους οι γιατροί να μη λάβουν ποινές από τον ΕΟΠΥΥ, αλλά και οι ασθενείς στην προσπάθειά τους να μειώσουν το κόστος, παίρνουν κάθε φορά διαφορετικά σκευάσματα (αν και οι ουσίες είναι ίδιες θεωρητικά). Όμως, στην μεγάλη τους πλειοψηφία οι ασθενείς γνωρίζουν τα φάρμακά τους από τη συσκευασία με αποτέλεσμα, αλλάζοντας συνέχεια συσκευασία, να μην εξοικειώνονται με τα φάρμακά τους και τη δοσολογία τους και να γίνονται λάθη, παραλήψεις, υποθεραπείες αλλά και υπερθεραπείες σε πολλές περιπτώσεις.

Αυτό όπως είναι φυσικό οδηγεί σε αποδιοργάνωση τους ασθενείς, και μειώνει την ποιότητα, αλλά ενίοτε και την ποσότητα της ζωής τους, ενώ παράλληλα, όχι μόνο δεν μειώνει την μακροπρόθεσμη επιβάρυνση των Ταμείων, αλλά απεναντίας την επιβαρύνει με την αύξηση της νοσηρότητας λόγω κακής συμμόρφωσης.

  1. Επιβάρυνε με ένα ευρώ την κάθε συνταγή: Όταν ο ασθενής εκτελεί μία συνταγή, οφείλει, πέραν του ποσοστού επί της ασφαλιστικής τιμής, αλλά και τη διαφορά της ασφαλιστικής από την λιανική τιμή που θα πληρώσει για κάθε φάρμακο, να καταβάλει και ένα ευρώ ακόμη για διαχειριστικό κόστος !!

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι:

    1. Να επιβαρύνεται ο ασθενής με ένα ευρώ ακόμη σε κάθε συνταγή.
    2. Να αποφεύγει να γράψει πολλά φάρμακά του γιατί αν υπολογίσει τα 5 ευρώ για την συνταγογράφηση στο ΕΣΥ (ή 10 στο ιδιωτικό) σύν το ποσοστό επί της ασφαλιστικής + τη διαφορά της ασφαλιστικής με την λιανική + 1 ευρώ ανά συνταγή, σε πολλές περιπτώσεις του έρχεται ίδιο ή και λιγότερο να αγοράσει κατ ευθείαν το φάρμακό του από το φαρμακείο πληρώνοντας εξ ολοκλήρου από την τσέπη του.

 

 

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής , εκτός του ότι είναι ανήθικα, καθ ότι στηρίζονται στην παραπληροφόρηση και στην αδιαφανή αλλαγή των ποσοστών συμμετοχής των ασφαλισμένων, είναι και δυσβάστακτα και επικίνδυνα:

1. Για τους ασθενείς, αφού:

a.       με την συνεχή αλλαγή συσκευασίας των φαρμάκων τους στο κυνήγι της μείωσης του κόστους (που πολλές φορές αποδεικνύεται χίμαιρα) υπο ή υπερθεραπεύονται με αποτέλεσμα την αύξηση της νοσηρότητάς τους

b.      με την αφαίρεση πολλών φαρμάκων από τη συνταγογράφηση, με την μεταβολή προς τα επάνω της συμμετοχής, αλλά και με το 1 ευρώ ανά συνταγή, εξανεμίζεται η ήδη συμπιεσμένη σύνταξη των περισσοτέρων ασθενών με το να καλύψουν το κόστος των φαρμάκων τους.

2. Για τους γιατρούς που από επιστήμονες, σκεπτόμενους επί της νόσου και της θεραπείας, προσπαθεί να τους μετατρέψει σε στυγνούς λογιστές.

3. Για τη χώρα και την οικονομία της αφού μακροχρόνια έχει 2 σοβαρές δυσμενείς συνέπειες:

a.       Οδηγεί σε αύξηση της ζήτησης υπηρεσιών υγείας αλλά και του κόστους θεραπείας με την αποδιοργάνωση των ασθενών.

b.      Οδηγεί τις μικρές αλλά αξιόλογες ελληνικές εταιρείες παραγωγής φαρμάκου σε αφανισμό με τεράστιες συνέπειες στην ανεργία και την οικονομία, αφού δεν μπορούν να αντέξουν απεριόριστη συμπίεση του κόστους, κάτι που μπορούν ξένες πολυεθνικές και οι οποίες συμπιέζουν τις τιμές σχεδόν στο κόστος, αφού μπορούν να το αντέξουν επί μακρόν, έως να αφανιστούν οι εσωτερικοί ανταγωνιστές τους και να μονοπωλήσουν την αγορά, διαμορφώνοντας τις τιμές εκεί που επιθυμούν με τελικές σοβαρές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία.

 

Δημήτριος Γ. Μιχάλης

Ιδιώτης Ιατρός Γενικής / Οικογενειακής Ιατρικής

τ. Δ/ντής ΕΣΥ, τ. Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Γενικής Ιατρικής, τ. Μέλος Επιτροπής ΠΦΥ του ΚΕΣΥ

 

dim@dmichalis.gr